Dorastanie wiąże się z wieloma zmianami.
Zmienia się sposób patrzenia na siebie, relacje z rodzicami i rówieśnikami, wymagania szkolne i potrzeba niezależności. Emocje mogą być intensywne, a nie każda trudność jest łatwa do opowiedzenia dorosłym.
Nie każda trudność w okresie dorastania oznacza zaburzenie psychiczne. Warto jednak przyjrzeć się sytuacji bliżej, gdy problemy zaczynają wyraźnie wpływać na samopoczucie, szkołę, relacje, sen, zainteresowania albo codzienne funkcjonowanie.
Pracuję z młodzieżą od 12. roku życia.
Kiedy warto poszukać wsparcia
Z czym można się zgłosić?
Nie trzeba czekać, aż trudność stanie się kryzysem. Warto porozmawiać, gdy zaczyna ona wpływać na samopoczucie, relacje lub codzienne funkcjonowanie nastolatka.
Emocje i samopoczucie
- lęk i nadmierne zamartwianie się
- obniżony nastrój
- przewlekły stres
- silne emocje
Szkoła i codzienność
- trudności z motywacją
- przeciążenie szkołą
- perfekcjonizm
- wycofanie
Relacje i ważne zmiany
- problemy w relacjach z rówieśnikami
- trudności z samooceną
- zmiany rodzinne
- kryzysy i trudne wydarzenia życiowe
Jak rozpoczyna się współpraca?
Najpierw spotykam się z rodzicem lub opiekunem
Pierwszym etapem jest 50-minutowa konsultacja online bez udziału nastolatka. Spotkanie służy spokojnemu zebraniu wywiadu i poznaniu sytuacji młodej osoby z perspektywy rodzica.
Mogę zapytać m.in. o:
- powód zgłoszenia,
- rozwój dziecka,
- zdrowie fizyczne i psychiczne,
- wcześniejsze konsultacje lub leczenie,
- przyjmowane leki,
- funkcjonowanie w szkole,
- relacje z rówieśnikami,
- sytuację rodzinną,
- ważne wydarzenia i zmiany,
- sen, apetyt i codzienne funkcjonowanie,
- zmiany zauważone przez rodzica,
- mocne strony nastolatka i to, co do tej pory pomagało.
Nie jest to rozmowa o tym, "co dziecko robi źle". Jej celem jest zebranie informacji, które pozwolą mi lepiej zrozumieć szerszy kontekst sytuacji.
Następne spotkanie odbywa się z nastolatkiem
Kolejna konsultacja trwa 50 minut i jest przeznaczona przede wszystkim dla młodej osoby. W zależności od wieku i sytuacji pierwszych kilka minut możemy spędzić wspólnie z rodzicem lub opiekunem. Następnie rozmawiam z nastolatkiem indywidualnie.
Chcę poznać jego własną perspektywę - nie tylko informacje przekazane wcześniej przez rodzica. Nie zakładam, że rodzic i nastolatek muszą widzieć sytuację w taki sam sposób. Moim zadaniem nie jest ustalenie, kto ma rację, ale zrozumienie tego, co dzieje się z młodą osobą i czego potrzebuje.
Ustalamy dalszy kierunek
Po pierwszych konsultacjach zastanawiamy się, jaka forma dalszego wsparcia jest najbardziej odpowiednia. Jeżeli rozpoczynamy dalszą współpracę, większość kolejnych spotkań odbywa się indywidualnie z nastolatkiem. W razie potrzeby proponuję również osobne konsultacje dla rodzica lub opiekuna.
Co z poufnością?
Aby młoda osoba mogła zaufać psychologowi, potrzebuje własnej przestrzeni do rozmowy. Dlatego nie przekazuję rodzicowi szczegółowego sprawozdania z każdej konsultacji i nie powtarzam wszystkiego, co powiedział nastolatek.
Jednocześnie rodzic pozostaje ważną częścią procesu. Na początku współpracy wyjaśniam zarówno rodzicowi, jak i młodej osobie zasady poufności, sposób kontaktu z rodzicem oraz sytuacje, w których bezpieczeństwo wymaga zaangażowania rodzica lub innych odpowiednich osób.
Młoda osoba może wcześniej przeczytać krótkie, napisane prostym językiem zasady dotyczące jej praw i bezpieczeństwa. Zobacz wersję dla młodzieży
W relacji z młodą osobą
Najpierw poczucie bezpieczeństwa. Potem rozmowa.
Rodzicu - jak przygotować się do pierwszej konsultacji?
Nie musisz przygotowywać specjalnego opisu ani dokumentacji.
Jeżeli jednak posiadasz wcześniejsze opinie psychologiczne, dokumentację diagnostyczną, informacje od psychiatry, istotne informacje medyczne lub listę przyjmowanych leków, warto mieć je pod ręką.
Co najbardziej Cię niepokoi?
Co dokładnie się zmieniło i kiedy zaczęły się trudności?
Jak problem wpływa na codzienne życie dziecka?
Na szkołę, relacje, sen, zainteresowania i funkcjonowanie w domu?
Co nadal działa dobrze?
Jakie są mocne strony młodej osoby? Kiedy radzi sobie lepiej?
Co powiedzieć nastolatkowi przed pierwszym spotkaniem?
Najlepiej prosto:
"Najpierw sama/sam porozmawiam z psychologiem, żeby opowiedzieć trochę o sytuacji. Później będziesz mieć własne spotkanie, podczas którego będziesz mogła/mógł powiedzieć, jak Ty to widzisz. Nie musisz specjalnie się przygotowywać."
Nie przedstawiaj psychologa jako osoby, która ma nastolatka "naprawić", "ustawić" albo zdecydować, kto ma rację.
Co, jeśli nastolatek nie chce rozmawiać?
To się zdarza, szczególnie wtedy, gdy pomysł konsultacji wyszedł głównie od rodzica. Nie oczekuję, że młoda osoba podczas pierwszego spotkania od razu opowie o najbardziej osobistych doświadczeniach. Budowanie zaufania wymaga czasu.
Czy rodzic uczestniczy w kolejnych konsultacjach?
Nie w każdym spotkaniu. Kontakt z rodzicem może być jednak potrzebny podczas procesu - np. w celu zebrania dodatkowych informacji, omówienia sposobów wspierania młodej osoby albo ważnych zmian. Zakres zaangażowania rodzica dostosowuję do wieku, potrzeb i sytuacji nastolatka.
Zgody i formalności
Przed rozpoczęciem współpracy z osobą niepełnoletnią rodzic lub opiekun otrzyma wszystkie wymagane informacje oraz dokumenty dotyczące zgody na pomoc psychologiczną i spotkania online. W przypadku starszych nastolatków uwzględniam również prawo młodej osoby do współdecydowania o korzystaniu z pomocy.
Nie musisz znać tych zasad wcześniej - wszystkie formalności wyjaśnię przed rozpoczęciem współpracy.
Pierwsze spotkanie nie jest egzaminem ani dla nastolatka, ani dla rodzica.
Jego celem jest zrozumienie sytuacji i ustalenie, jaka forma pomocy będzie najbardziej odpowiednia.
Konsultacja psychologiczna dla młodzieży
Wymaga wcześniejszej konsultacji z rodzicem lub opiekunem.
50 minut - 180 zł
Umów konsultację dla młodzieży